چو آتش رفت و همچون دود برگشت

وگرنه راه شهر خویش گیرم

دران دلگرمیش حسنا بدر برد

بجای آن دو مرد بدگهر برد

بدیشانش سپرد و زود برگشت

چو جای خویش را گلرخ چنان دید

جهان برچشم خود همچون دخان دید