چو جای خویش را گلرخ چنان دید

بجای آن دو مرد بدگهر برد

چو آتش رفت و همچون دود برگشت

بدیشانش سپرد و زود برگشت

جهان برچشم خود همچون دخان دید

دلش از مکر حسنا بحر خون شد

ز راه چشمه چشمش برون شد