جهان برچشم خود همچون دخان دید

چو آتش رفت و همچون دود برگشت

بدیشانش سپرد و زود برگشت

چو جای خویش را گلرخ چنان دید

دلش از مکر حسنا بحر خون شد

ز راه چشمه چشمش برون شد

نکردندش رها تا برکشد دم