بهر روزی در صندوق یکبار

چو دو پیکر جهان بگرفته بر ماه

چو از خشکی سوی دریا رسیدند

زخشکی، سوی کشتی درکشیدند

گشادندی بران درمانده کار

دران سختی چنان حور بهشتی

فرومانده نهان از اهل کشتی