درامد گرد شه پیل و پیاده

که شب چون هندوی انگشت تیزست

درافگند اسپ بر شه، خسرو نو

نبودش خانه، مانش کرد خسرو

ز اسپ خویش رخ بر شه نهاده

چه گویم قصه، وقت صبحگاهان

بزاری کشته شد شاه سپاهان