نیی تنها بنه تن، چند از اندوه

زهی حسرت که در ایام بودی

تو چون شمعی درین زندان همی باش

میان سوختن خندان همی باش

که تن را خوش بود مرگی بانبوه

کسی کو مرد اگر تو پیش بینی

براندیشی و مرگ خویش بینی