فلک گو بر سرما آس گردان

که هر جانی که از توحید پر شد

بدریا گر نگاهی کرد در شد

چو درداری زبان الماس گردان

چنین گفت آنکه گفتش معتبر بود

سخنگویی کز این حالش خبر بود

که خسرو چون بدریا عزم ره کرد