فلک بگرفته برگ شاخساران

ببرد از مرغ دل امید پرواز

ز ذوق بانگ مرغان خوش آواز

زمین پوشید زیر سبزه زاران

درون چشمههای همچو کوثر

هزاران ماهیان سیم پیکر

چنان آن چشمه روشن نکو بود