نهادند آن گهر همچون چراغی

ازان دریا برامد با گروهی

دری زان هر یکی را در دهن بود

که روشن تر ز شمع انجمن بود

که روزی شد، شبی چون پر زاغی

چرا کردند گاوان گرد آن نور

نمیگشتند از نزدیک آن دور