دهاده برآمد ز نخچیرگاه

که برزد سر از کوه گیتی فروز

همه گوش پرناله بوق شد

همه چشم پر رنگ منجوق شد

پرآواز شد گوش شاه و سپاه

بدرید از آواز گوش هژبر

تو گفتی همی ژاله بارد ز ابر