چو گفت این راز بی صبری بسی کرد

کنون زین کار، دل برداشتم من

چه میگویم که تا جانم رفیقست

ز جانانم نشان جستن طریقست

ز هر سویی خبر پرسان کسی کرد

نه از فیروز و نه ازگل خبر بود

ازین غم هر زمان حالش بتر بود