شکر وقف لب گلرنگ او بود

نگار چین و خورشید ختن بود

ببالا سرو را تشویر دادی

بشکر گلشکر را شیر دادی

خرد را دست زیر سنگ او بود

چو بگشادی دو لعل ارغوان رنگ

فراخی یافتی شکر ازان تنگ