چه گویم من که باد از چشم شه دور

زخون چشم خونین آستین شد

که میلش در کشیدم وز قیاسی

جهان بر چشم او شد چون پلاسی

که چون تاریک شد آن چشمه نور

چو شه بشنود گفتا نیست باکی

مخور زوغم که باد آن شوم خاکی