که عاشق تا نسوزد بر نیاید

گلی را کی بود طاقت، زهی خوش

کش اول دار باشد آخر آتش

براه عشق ازین کمتر نباید

چوآتش بوته مردان راهست

بباید سوخت آتش خوابگاهست

کسی داند بلای عشق دلخواه