بدل گفتا بباید گفت رازم

ببردندش بسوی دار و آتش

بآخر گل چو حیرانی فروماند

ز یک یک مژه صد طوفان فرو راند

که چون من سوختم آنگه چه سازم

چو جان پرتاب و دل دربند دارم

بگویم راز، پنهان چند دارم