بصد زاری چو مرغی پر بریده

غم خسرو شدی هم غمگسارش

نشسته با دل امیدوار او

که روزی باز بیند روی یار او

میان دام، نیمی سر بریده

دمی میزد بامید و دگر نه

ز سستی زان دمش یک جو خبر نه