جگر زان سوز درخونابه میسوخت

شفق را خون چشمش رنگ میکرد

فلک را تف او دلتنگ میکرد

ز آهش مرغ شب برتابه میسوخت

اگر دم برکشیدی صبح ازکوه

فرورفتی دمش حالی از اندوه

وگرمه خیمه بر افلاک بردی