بشب رفتی چو روز اوبدیدی

وگرمه خیمه بر افلاک بردی

از آن غم رخت را با خاک بردی

وگر خورشید سوز او بدیدی

دل کافور ازو میسوخت اما

نمیکرد آگهش گل زان معما

برین منوال چون بگذشت سالی