پر آتش گشت دل زان سرگذشتش

ز دل کافور را آتشفشان کرد

چنان کافور از آن قصه عجب ماند

که چون مشک از گل تر خشک لب ماند

بسی بگریست و آب از سر گذشتش

به گلرخ گفت ای چون گل دل افروز

اگر تو نامهیی بنویسی امروز