که تا بر رویت افشاند گلابی

گلاب از چشم من سر زد بصد سوز

ببوی چون تو مهمانی دل افروز

چه گر روشن کنی کنج خرابی

رهت از دیده چندانی زند آب

کزین راهت نیارد کرد بشتاب

عفی الله مردم چشمم که پیوست