بخون در رفت و زخون سر برون کرد

بسی دارد درین دریا ز دل تاب

ازان چون مردم آبیست بر آب

همه غواصی دریای خون کرد

ز دریای دلم گوهر برآورد

ز چشم اشک ریزم با سر آورد

بسفت از نوک مژگان گوهر خویش