برون آری چو مویی از خمیرم

بمویی دل ده این بیخویشتن را

که قوت باشد از مویی رسن را

اگر باشی بمویی دستگیرم

چو موی تو به پا افتاده ام پست

سر مویی سزد گر بر نهی دست

منم مویی بکوهی غم گرفتار