که بتوان کرد تا محشر شمارش

ز بس کز چشم خسروشاه خون شد

بیک ره نامه گل لاله گون شد

نه چندان اشک آمددر کنارش

نه چندان آب ریخت آن تاب دیده

که هرگز دیده بود آن آب دیده

نه چندان در ز چشم او برامد