چو شاه عاشق آمد با خود آخر

که گر بد بود، حال من بتر کرد

مرا این اشک خون و آتش سوز

کجا هرگز بکار آید جز امروز

بر او یک درد کم گشت از صد آخر

بفرخ گفت تدبیری بیندیش

که جانم رفت و صبرم نیست زین بیش