چو زلف خود کمند آورد در چنگ

یقین میدان که خسرو برقرارست

کنون برخیز اگر جانت بکارست

گل از شادی برفتن کرد آهنگ

فرو آمد بآسانی از آن بام

برست آن مرغ زرین بال ازان دام

چه گر قوت نبودش هیچ بر جای