ولی چون یافت از خسرو نشانی

برست آن مرغ زرین بال ازان دام

چه گر قوت نبودش هیچ بر جای

که نتوانست بودن هیچ بر پای

همه ظلمت شد آب زندگانی

بسی روباه درمانده بزاری

ببوی وصل شد شیر شکاری