شه شاپور از آن پاسخ چنان شد

که شاخ دولتت این لحظه برداد

که فرخ زاد و گلرخ در نهانی

فلان جایند، من گفتم تو دانی

که از شوق گلش گویی که جان شد

ز مهر گل بجوش آمد نهادش

ز بی صبری دل از کف شد چوبادش