دلش از کین فرخ گشت جوشان

که از شوق گلش گویی که جان شد

ز مهر گل بجوش آمد نهادش

ز بی صبری دل از کف شد چوبادش

برخودخواند ده تن را خروشان

که فرخ را بگیرید این زمان زود

که او بدکرد بامن، این گمان بود