چو سروی در شبستانش فرستاد

توان گفتن که در روی زمانه

چو گل کس نیست درخوبی یگانه

بگفت این و در ایوانش فرستاد

بآخر چون فرو شد چشمه نور

برگل شد نماز شام شاپور

بگل گفت ای دلم در تاب کرده