چو آن سگ بی شکی رد فلک بود

که شد این بیوفایی را روا دار

رسانیدم ز خاکش سر بر افلاک

که از افلاک بادا بر سرش خاک

کجا داند حق نان و نمک زود

اگر مهلت بود از چرخ گردان

بحق او رسم آخر چو مردان