ز دست خصم زخمی خورد بر دل

بزودی مرد بر بالا کشیدش

که تا فرخ جگر گه بر دریدش

شبی تاریک بود و مرد غافل

نشان آن بود کان دلو سبک رو

زند بر آب ده ره نزد خسرو

چو فرخ دلو را ده ره چنان کرد