میان خاک ره بر سر بگردید

فرستادش بشاهی با نشابور

وزان پس پیش فرخ رفت فیروز

رخی پر اشک خونین سنیه پر سوز

ز چشمش قلزم گوهر بگردید

بفرخ گفت بد کردم بسی من

ولی با خویشتن، نه با کسی من