دو لب خشک و دو رخ چون کاهش آورد

ز زاری کردنش چون جوی خون رفت

بیاری کردنش فرخ برون رفت

گرفتش دست و پیش شاهش آورد

بخسرو گفت: این درخون بگشته

بجان آمد مکن یاد از گذشته

اگرچه جرم صد انبار دارد