فلک از آه او سردی گرفته

تنی داشت از ضعیفی همچو نالی

ز زردی و نزاری چون خلالی

جهان از روی او زردی گرفته

چو گل را دید هوش از وی جداشد

ز خجلت بود اگر گویی چرا شد

دلش از شرم گل آتشفشان گشت