چه میگویم بهشت ار نقد بودی

که یکسان کرد خاک راه و زر را

بدانسان ساخت عقدی کز نکویی

همه قصرش بهشتی بود گویی

شکر چین ره آن عقد بودی

چو با سر شد شکر ریز گل آخر

بپایان رفت آویز گل آخر