چو خورشید خیالی سبز بر سر

که تا بر تخت زرین رفت آن ماه

مرصع بر سرش تاجی ز یاقوت

هزاران دل از آن یکدانه فرتوت

نه چون حوری حریری سبز در بر

نه چون ماهی که از ایوان درآید

نه چون سروی که از بستان برآید