زهی شادی که آنشب داشت خسرو

دل مستان جوابش باز میداد

فروغ شمع چندان دور میشد

که فرسنگی زهر سو نور میشد

چه غم باشد کسی را ماه پس رو

زهی لذت که آن شب بود گل را

که آب آن خوشی میبرد پل را