مه روشن ز اوج خیمه بگذشت

زهی لذت که آن شب بود گل را

که آب آن خوشی میبرد پل را

بآخر چون ز شب یک نیمه بگذشت

سرای خلوت خسرو چنان بود

که گفتی جنت الفردوس آن بود

نشسته همچو خورشیدی گل تر