ز هر تیمارو غم آزاد باشیم

چو گل را گشت این اندیشه زایل

نماندش هیچ ازان اندیشه بردل

به خسرو گفت ازین پس شاد باشیم

نشستند و برآسودند ازغم

همی بودند با هم شاد و خرم

چنین بود آنکه بودش کارانشاء