فلک چون گوی سرگردانش کرده

هم آنجا حلقهیی زد خوش بخفت او

شه دلداده جان در قهر مانده

لب چون نوش او پر زهر مانده

بجان آورده آنگه جانش برده

بداد از بیخودی جان بی ستوهی

بیک جو زهر مردی همچو کوهی