همی شد تا بریزد زیر گل زود

دو لعل سبز پوش او بزودی

چو نیل خام شد از بس کبودی

سر زلفش که دام جان و دل بود

دهانش را که بودی چشمه خور

بمحلوجش بیاگندند و کافور

بآخر چون کفن پوشید خسرو