خروشی خوش برآورد از دل پاک

درامد آتشی از مغز جانش

روان شد سیل خون از دیدگانش

رخ پر خون نهاد آن ماه بر خاک

بزاری گفت ای خسرو من اینک

ندانم جان کجاست اما تن اینک

کنون میآیمت گر می بخوانی