بتنگ و بند جان کندن فتادی

زمین گر ملک تو آمد همه جای

مشو غره که از گاویست بر پای

تو آن ساعت که از مادر بزادی

چو در جان کندنی ای مانده در دام

منه جان کندنت را زیستن نام

سرافرازی مکن چندین که ناگاه