تکبر میکنی و می ندانی

بزاری سرنگون مانی تو در چاه

چو در دنیا نمیگنجی تو از خویش

چگونه در لحد گنجی بیندیش

که هستی گلخنی اما روانی

اگر در میکشید این پوست از تو

چه ماند گلخنی ای دوست از تو