بصدق دل چو بسیارت وفاداشت

ندایی بشنوانش از خود بزودی

کفن در بر حریر خلد گردانش

لحد کن مرغزاری بر تن و جانش

امید او روا کن کو ترا داشت

مگردان از من تیمار دیده

مددهای دعای او بریده