کنون بر نشستم بر گاه اوی

همی آفرین او نیابد ز کس

ز ما باد بر جان او آفرین

مبادا که پیچد روانش ز کین

به مینو کشد بی گمان راه اوی

همی خواهم از کردگار جهان

که نیرو دهد آشکار و نهان