مهست آن سرافراز بر روی دهر

که گوینده یابد ز چرخ آفرین

چنین گفت کز شاه خسرونژاد

که چون او به گیتی ز مادر نزاد

که با داد او زهر شد پای زهر

بزرگان همه باژ دار وی اند

به نخچیر شیران شکار وی اند