که بستاند از که به شمشیر دل

به مشکوی من دخت فغفور چین

مرا خواند اندر جهان آفرین

پسر دارم از وی یکی شیردل

ز هنگام کاوس تا کیقباد

ازین بوم و برکس نکردست یاد

همان نامبردار سیصد هزار