تو گویی مر او را نکوتر بود

گر از پهلوان نام او بیش نیست

چو گویی دهد او تن اندر فریب

گر از گفت من در دل آرد نهیب

تو آن گوی با وی که در خور بود

بگویش بران رو که باشد صواب

که پیش شه هند بفزودی آب