بگویش بران رو که باشد صواب

گر از گفت من در دل آرد نهیب

تو گویی مر او را نکوتر بود

تو آن گوی با وی که در خور بود

که پیش شه هند بفزودی آب

کنون گر بباشی به نزدیک اوی

نگه داری آن رای باریک اوی